Het stadhuis van Limoges stond in lichterlaaie. Op tientallen andere plekken in Frankrijk werd brandgesticht, de politie bekogeld, mensen beroofd, winkels geplunderd, vernield wat kapot gemaakt kon worden. Een klassiek geval van crisis.
Maar een crisis waarvan precies? De duiding van deze ‘onderwijsprotesten’ c.q. gewelddadige rellen door beide politieke flanken zag je van mijlenver aankomen. Radicaal-links duidde het vooral als reactie op buitensporig politiegeweld, de onderdrukkende en racistische macht van westerse instituties. Radicaal-rechts zag het als een frontale aanval op de westerse cultuur, een onvermijdelijk gevolg van het open-sluizen-migratiebeleid.
In het boek ‘De ongelooflijke geschiedenis’ komt een voorbeeld van zevenenhalf jaar geleden aan bod: de brand van de Notre-Dame van Parijs. Het dak stortte in, maar het leeuwendeel van de kerk bleef gespaard. De auteurs schrijven: de Notre-Dame is gered, de muren bleven staan, de fundamenten bleken sterk genoeg. Geldt dat ook voor de cultuur die haar voortgebracht heeft? Lees hoe de middeleeuwers zelf de kathedraal redden en wat dat ons leert over de fundamenten van onze cultuur.